LAMATUMBA

Pasaron trece anos dende que un grupo de amigos se xuntou para porlle música ás súas inquedanzas. Neses trece anos pasaron un montón de persoas por ese grupo, pasaron miles de cousas, unhas boas, outras non tanto. O que nun principio non pasaba de ser un divertimento acabou convertíndose nun barco que comezou a navegar por centos de mares, centos de portos nos que tomar terra e baixar a coñecer sitios, atopar xente, facer bos amigos e, porqué non decilo, dar con algún que outro elemento pouco recomendable (algún hai que aínda nos debe cartos, e non poucos precisamente…).

Hoxe, trece anos despois, parece incríble que ese barco nos levara por mares de todo o estado, que a marea nos fixera chegar a compartir a nosa equipaxe musical con xente que estaba no irmán Portugal, en Francia, en Alemania…

Tivemos o grande pracer de compartir singladura cun bo feixe de compañeiros de camiño, xente da que aprender moitísimo, xente coa que tomar un tróspiro despóis de tocar, coa que botar unhas risas, coa que compartir o enorme privilexio que é poderse adicar á profesión máis bonita do mundo.

E unha das cousas máis satisfactorias de toda esta historia é que todo esto foi posible en galego, que cando alguén nos preguntaba se ao atravesar o   “telon de grelos” traduciamos as letras para cantalas en español, a nosa resposta era un rotundo non.

En poucos sitios estivemos por aí fora nos que non aparecera cando menos un galego, e se un concerto noso era unha excusa para que os galegos do lugar se xuntaran a botar unhas pezas e armar unha boa festa o traballo era máis satisfactorio aínda.

Pois ben, tras trece anos de singladura, o noso barquiño precisa de pasar unha temporada no dique seco, para facer algunha reparación, para remendar as velas, e para que a tripulación poida descansar un pouquiño a neurona, que, aínda que non o pareza, ben que ten que traballar a pobriña dela neste choio.

Esta non é unha despedida, é un ata pronto, porque en ningún momento se está a falar de pechar o chiringuito. Simplemente imos tomar un descansiño para facer outras cousas, tomar outros rumbos quen lle apeteza, e cargar pilas ata que algún de nós, entre caña e caña, entre batallita e batallita,  solte aquela de “qué rapaces, quedamos mañá para ensaiar?”, e xa estea liada outra vez.

De todos xeitos gracias, millóns de gracias a toda a xente que durante estes trece anos estivo con nós, tanto arriba como abaixo do palco. Bailando con nós, rindo con nós, suando con nós, compartindo con nós este traballo marabilloso.

E tede ben clara unha cousa, amenazamos con voltar cando menos o esperedes.

 

Vémonos nos torreiros.

   

(E mentras chega ese momento tende por seguro que algo faremos, porque o bicho da música, cando pica, pica ben forte, e pode ser un bo momento para coller unha caixa de gaseosas e empezar a facer experimentos, a ver que sae, que seguro que algo ha sair.

Seguiremos informando… ;))

 

O prometido é débeda, e o prometido era decirvos as datas deste verán. Arrincamos tarde, pero arrincamos. E que mellor sitio para arrincar que nunha das festazas que nos faltaban, o San Roque de Viveiro. Pois eso, que alí estaremos o 15 de agosto. E despóis repetiremos noutra festaza, o Festival do Castro, o dia 20. E onde nunca falta troula cada vez que imos é na zona de Ferrolterra, ou Terra de Trasancos, como lle queirades chamar. Desta vez a chincheta porémola en Maniños, ao ladiño de Fene o dia 27. E máis datas que haberá, que este aniño a cousa vai lenta, xa volo explicamos no post anterior. Así que xa sabedes, de momento:

                                                      15 AGOSTO, VIVEIRO
                     
                                                      20 AGOSTO, FESTIVAL DO CASTRO, FERREIRA DE PANTÓN

                                                      27 AGOSTO, MANIÑOS (FENE)


Seguiremos informando...

E vos estaredes preguntando, ónde andan estes tipejos que no se lles ve por ningures (¿nalgures?)?. Pois o certo é que este ano vai ser un verán tranquilo, ímolo tomar con algo de calma. Un dos motivos é que temos ao noso cantante enrrolado no elenco do CDG, uséase o Centro Dramático Galego, representando polos teatros de Galicia e máis aló a “Ópera dos tres reais” de Bertolt Brecht, acompañando a Luis Tosar e un bo feixe de actores-cantantes, actrices- cantantas, cantantos actroces... etc. Se a eso lle engadimos que este ano calquera que queira organizar un festival, concerto, festa de exaltación do pincho moruno, ou o evento que queirades o ten complicado (que non hai un can, vaia), a cousa é ben sinxela. Rapaces, este ano hai que tomalo con calma, e tocaremos pouquiño, pero tocaremos, non vos preocupedes. En poucos dias vos informaremos das datas, así que estade atentos, que este verán apareceremos onde menos o esperedes (pero avisareeeemos, caaaaalma). Namentras vos deixamos o enlace do resumo que fixo o noso amigo Pixelín da edición deste ano do Derrame Rock, no que estivemos rodeados do melloriño do rock estatal e parte do extranxeiro.

 

http://www.youtube.com/watch?v=hqp9OUXRhFI&feature=player_embedded

 

Para ir facendo boca, seguiremos informando...

Según as previsións meteorolóxicas, este verán promete ser o máis quente en moitos anos, e nun verán quente non pode faltar o noso lume (o bo lume, non o dos que queren arrasar co noso máis preciado tesouro). E que mellor sitio para o noso primeiro derrame de festa deste verán que na casiña, en Ourense, no DERRAME ROCK. Misturados no medio do cartelaso dun dos eventos musicais máis grandes, senón o máis, que ten pasado pola nosa querida Auria, que estes dias arrecende a festa polos catro costados. E como a festa é o que mellor sabemos facer, non podemos faltar a esta cita, nin as que haberá no resto do verán. Así que, lamatumbeir@s tod@s, vémonos no DERRAME, vémonos nos torreiros!!!
http://www.festivalderramerock.com

seguiremos informando...